ZORG

Marjan Lommerse:

‘WE MOGEN WEL WAT ZELFBEWUSTER WORDEN’

Tekst Karen de Jager Beeld Marieke Balk en Yvonne Körver

JENNIFER DE JONG:
'POLITICI ZOUDEN EENS EEN DAG MET ONS MOETEN MEELOPEN’

De zorgen over toenemende besmettingen stijgen. Het zorgpersoneel is nog niet hersteld van de eerste golf die hen zwaar belastte en een tweede golf dreigt. Onderzoek door de FNV en het tv-programma Hollandse Zaken liet zien dat de helft van de zorgmedewerkers zich fysiek en emotioneel uitgeput voelt. Werken in de zorg wordt steeds minder interessant. Maar dat kan anders. Het móet anders.

Daarom stuurde Marjan Lommerse, researchverpleegkundige oncologie bij het Spaarne Gasthuis, een open brief aan premier Rutte en minister Hugo de Jonge. Ze is diep teleurgesteld. Ze kreeg een keurige ontvangstbevestiging en daar bleef het bij. Waar blijft het respect voor de zorgmedewerkers? ‘Hoe kan het zijn dat een hoofdelijke stemming over de motie van Asscher en Marijnissen voor een structureel betere vergoeding voor de zorgmedewerkers, blijft steken op zeventig tegen zeventig, zonder dat er brede verontwaardiging uitbreekt? De NOS-app berichtte dat de stemming was blijven steken en dat de Kamerbel niet was afgegaan, waardoor Renske Leijten van de SP te laat was voor de stemming. Mijn eigen krant NRC.Next wijdde er geen letter aan. Op social media werd Renske Leijten afgemaakt, omdat ze te laat was. Maar geen woord over de coalitiepartijen die als een blok tégenstemden. Hoezo helden in de zorg?’

BITTERE NASMAAK

Dat de zorg nooit de aandacht kreeg die zij verdiende, wist ze al jaren. ‘Dat bleek afgelopen jaar toen diverse zorgberoepen streden voor een betere cao. Er werd maar mondjesmaat iets over gezegd in Den Haag. De zorg was vóór de coronatijd al in een miserabele staat. Te weinig personeel, te hoge werkdruk. Dat we de crisis tot nu toe hebben kunnen beheersen, is een prestatie van formaat. Niet van Den Haag, maar van het zorgpersoneel. Ik heb jullie beslissingen rondom de coronacrisis met respect aanvaard, al ben ik geen fan van de coalitie. Maar hoe zit het met jullie respect naar de zorgverleners? Wat denken jullie dat dit doet met mensen die in de zorg werken of erover nadenken om de zorg in te gaan? Eén ding weet ik zeker: dit komt de broodnodige instroom in de zorg niet ten goede.’

ZELFBEWUSTER

Collega’s in de zorg weten dit als geen ander. Marjan Lommerse: ‘De politiek verwacht klakkeloos dat het straks weer goed zal gaan als de tweede golf zich aandient. En dat is waarschijnlijk ook zo. Maar we zijn geen Florence Nightingale’s, we zijn professionals met hart voor ons vak. Er gebeuren de vreselijkste dingen in de zorg, maar als je geen personeel hebt om het werk te kunnen doen, dan zijn de oplossingen niet charmant. Die 'oplossingen' worden vervolgens breed uitgemeten in de pers.’ Ook daar kan ze kwaad over worden. ‘Ons vak is niet populair. Ik maak me zorgen over de toekomst. Ik hoop dat er, als ik over een jaar of tien stop, jonge collega’s zijn die trots zijn op hun werk en gewaardeerd worden voor hun professionaliteit en voor het werk dat ze doen.’ Daar ligt een belangrijke taak voor de politiek, maar ook voor zorgmedewerkers zelf. ‘We mogen wel wat zelfbewuster worden. Ons werk is van levensbelang. We moeten opstaan, die waardering eisen, en daar ook zelf met hart en ziel in geloven. Maak al je collega’s lid!’

MARJAN LOMMERSE:
‘WE MOETEN OPSTAAN, DIE WAARDERING EISEN EN DAAR OOK ZELF MET HART EN ZIEL IN GELOVEN’

'TEVEEL MENSEN HOUDEN DAT NIET VOL EN VERTREKKEN'

Het Medisch Centrum Leeuwarden haalde begin juni de krant. Vijf verpleegkundigen van de afdeling buikchirurgie raakten besmet met het coronavirus. Jennifer de Jong (25) was één van hen. Inmiddels is ze weer gedeeltelijk aan het werk, maar ze maakt zich zorgen over een tweede golf.

‘Het is frustrerend om te zien dat leeftijdgenoten de regels aan hun laars lappen en wel verwachten dat wij straks opnieuw klaar staan om coronapatiënten op te vangen. Ik laat dingen achterwege die ik normaal wel zou doen, juist om die verspreiding te voorkomen. Ik was zelf een week in quarantaine en ik heb ervaren hoe lang een week duurt. Hoe vreselijk moet dat niet geweest zijn voor ouderen die maandenlang geen bezoek konden ontvangen. En dan horen dat jongeren stiekem feestjes houden, is heel schrijnend. En politici die weglopen om te voorkomen dat ze moeten stemmen over een structurele loonsverhoging in de zorg, maken dat je je afvraagt wie het nog wat kan schelen wat er in de zorg gebeurt. Politici zouden eens een dag met ons moeten meelopen.’

Ze ziet op tegen een eventuele nieuwe golf coronapatiënten. Behalve dat het fysiek flink aanpakken was, waren de werkomstandigheden zwaar. ‘We moesten constant alert zijn omdat de ziekte opeens heel anders kan verlopen, een patiënt kan plotseling drastisch verslechteren. Zorg om verspreiding van het virus. Patiënten opvangen die in een dip raken, die in zichzelf keren omdat ze niemand zien behalve ons, terwijl wij alleen maar tijd hebben voor de hoogstnoodzakelijke zorg.’

Het vak vraagt veel: vakkennis, inzicht, flexibiliteit en veel uren werken onder hoge druk. Teveel mensen houden dat niet vol en vertrekken. ‘Ministers zouden zich veel bewuster moeten zijn van het personeelstekort. Een verpleegkundige aan je bed is niet zo heel vanzelfsprekend meer.’ Jennifer verwacht meer dan applaus en meer dan een eenmalige bonus. Ze verwacht structureel waardering voor het vak, ook financieel. En daarom was ze erbij, tijdens de week van Zorg en Welzijn, begin september.

Deel deze pagina